O Club de lectura Pantasmas de Papel do IES Fernando Esquío é o lugar onde queremos comentar, suxerir, alentar e compartir os libros que nos gustan....Animádevos e deixade os vosos comentarios "en cualquier lengua!"
Amosando publicacións coa etiqueta solidaridad. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta solidaridad. Amosar todas as publicacións

9 de decembro de 2025

Os nenos da variola


Sen dúbida, estamos diante da novela máis ambiciosa e lograda de María Solar. Desta volta achégase a unha das aventuras máis importantes da historia da humanidade, protagonizada por uns nenos que non tiñan idea de facerse heroes. Aínda que o foron. Nos seus pequenos corpor, brazo a brazo, levaron a vacina da varíola a América. Sacados dos hospicios da Coruña, Santiago e Madrid, cruzarán o Atlántico formando parte da Expedición do doutor Balmis e na que unha muller fascinante, Isabel Zendal, xogará un apapel determinante. 

A historia comeza en 1803. Na miseria dos orfanatos. Nun barco que pode ser tamén unha tumba. Nun mar hostil e desapiadado. No medio dese universo cruel, a esperanza e un posible futuro. O heroísmo anónimo de 22 nenos que, grazas a este libro, xa non o serán máis nunca.


28 de xaneiro de 2025

El rastro brillante del caracol


Sam no es un protagonista al uso… Sam es bastante distinto de los demás chicos de su edad. Es capaz de pasarse horas y horas jugando al Minecraft o hablando con sus ciberamigos, pero las relaciones personales no se le dan bien. Le cuesta interpretar los gestos de los demás: no sabe si indican alegría o enfado, miedo o emoción. Tampoco se le da bien mirar a los ojos, ni descifrar las verdaderas intenciones de los neurotípicos (que son aquellos que no son Asperger). 
No entiende a los demás: al saludarse, se preguntan cómo están sin que les interese la respuesta, dicen "¿tienes hora?" cuando lo que quieren saber es "¿qué hora es?"  y quieren estar siempre dando besos y abrazos. Él odia el contacto físico (salvo que sea de su familia directa, en cuyo caso ha aprendido a soportarlo).

Martina tiene dos años menos que Sam, y va a un instituto diferente. De no ser por la biblioteca a la que ambos van por las tardes a trabajar, quizá nunca se habrían conocido.
Para Sam, enamorarse es algo nuevo. También lo es encontrarse su muro de Facebook lleno de insultos.
Martina no se atreve a dar el paso sin saber si su amor es correspondido. Además, está demasiado ocupada con Iker, un chico rubio de su edad con el que habla por chat, y que va a conseguirle una sudadera de Estados Unidos. Quizá debería preguntarse por qué tiene tanto dinero, o por qué la llama todo el tiempo "princesa". Quizá debería preguntarse por qué solo tiene dos fotos en su Facebook, y son las dos iguales. Quizá debería haber pensado en todo eso antes de mandarle una foto suya,...


Blog de la autora Gemma Lienas
Reseña en El templo de las mil puertas.



5 de xuño de 2023

Roteiro na comarca de Ferrol de Assur de Francisco Narla

Como lectura final para o club de adultos, nos propuxeron ler Assur pola implicación no roteiro final que teremos o vindeiro mércores 28 de xuño. O autor nos visitara pola lectura de Fierro a finais de maio, pero esta lectura nos presenta unha odisea que pasa pola nosa terra así que...comezade a ler.

Sabíades que os normandos, hoxe denominados vikingos, chegaron tamén á nosa ría e 
que houbo unha cruenta "Batalla do Iuvia" no s.X? 

Animádevos e lede con nos Assur de Francisco Narla e descubriredes unha viaxe interminable que partindo e chegando a Outeiro preto do Ulla, por Compostela, Adóbrica (Ferrol na época), Noruega, Groenlandia, Vinland (América có fillo de Erik o roxo), Inglaterra...

 Ano do Señor de 968. Atraídos polas riquezas dos reinos cristiáns, unha frota de terribles homes do norte ameaza a florecente Compostela, baluarte da Igrexa e a coroa. Ao seu paso, só queda desolación, aldeas devastadas e cinzas humenates. Así sucede en Outeiro, o pequeno pobo no que vive Assur. Arrasadas as súas terras e mortos os seus pais, o raparigo refúxiase nunha única esperanza reencontrarse cos seus irmáns, capturados polos invasores.

No seu camiño cruzarase con Gutier de León, infanzón do conde Gonzalo Sánchez, quen o acolle baixo a súa tutela. Coñecerá a Jesse ben Benjamín, un bondadoso médico xudeu, e a Weland, un mercenario ao servizo dos cristiáns. Grazas a eles, Assur adquire coñecemento sobre a ciencia do seu tempo e penétrase na arte da guerra. Está preparado para encarar o seu destino. Pero, cando tenta rescatar ao seu irmán, na gran batalla de Adóbrica, é apresado e arrastrado ata as xeadas terras dos seus inimigos.

Vontade. Coraxe. Paciencia. De todo iso e máis deberá facer uso Assur para escaparse. Fugitivo, a fortuna esquivarao ata atoparse co navío capitaneado por Leif Eiriksson, fillo do afamado Eirik o Vermello. Con el viaxará ás descoñecidas terras de poñente, onde os máis inesperados perigos agárdanos... Ao mozo Assur arrebatáronlle a súa infancia; logo será capturado, vilipendiado, traizoado, admirado; debaterase entre o amor dunha muller e a soidade e buscará incansablemente aos seus irmáns desaparecidos; pero, por encima de todo, manterá viva a súa maior ilusión: o regreso.

Aquí temén tedes as fotos do roteiro que inclúen as localizacións na ría de Ferrol de Assur e a visita-xantar no Convento de Santa Catalina coa nosa guía improvisada Gabriela, compañeira docente e contadora de historias ademais de José María Campo Valiña, membro do noso club e profesor de historia, cos que fixemos unha visita de arte e historia moi interesante. 


3 de maio de 2022

Memoria do silencio



Estación de tren de Ribadavia, verán de 1943.
Günter busca ascender na Gestapo destapando unha trama internacional que axuda os xudeus a chegar a Portugal e abandonar Europa. 
Lola é unha muller brava e xenerosa, que cre na xustiza por riba de todo e arrisca a vida por axudar a quen o necesita. 
Frieda foxe da Holanda nazi e do seu pasado, arelando empezar unha nova vida en América como directora de orquestra. 

Tempos difíciles onde o medo e o silencio tecen unha rede de segredos e intrigas cun fin último: a liberdade.Novela a tres voces que explora, entre ficción e realidade, un capítulo pouco coñecido do noso pasado recente: Galicia durante a II Guerra Mundial. Eva Mejuto regresa á narrativa xuvenil con Memoria do silencio, finalista do Premio Jules Verne, logo da súa incursión con 22 segundos (Xerais 2017).

Eva Mejuto: «Paréceme moi importante que a rapazada de hoxe en día teña referentes positivos da nosa historia». Entrevista no «ZigZag Diario» sobre: «Memoria do silencio»
A entrevista pode verse nesta ligazón, a partir do minuto 04:37″.


Aquí estamos coa autora cando fomos ao Salón do Libro de Pontevedra.


12 de xaneiro de 2021

El rastro brillante del caracol


Sam no es un protagonista al uso… Sam es bastante distinto de los demás chicos de su edad. Es capaz de pasarse horas y horas jugando al Minecraft o hablando con sus ciberamigos, pero las relaciones personales no se le dan bien. Le cuesta interpretar los gestos de los demás: no sabe si indican alegría o enfado, miedo o emoción. Tampoco se le da bien mirar a los ojos, ni descifrar las verdaderas intenciones de los neurotípicos (que son aquellos que no son Asperger). 
No entiende a los demás: al saludarse, se preguntan cómo están sin que les interese la respuesta, dicen "¿tienes hora?" cuando lo que quieren saber es "¿qué hora es?"  y quieren estar siempre dando besos y abrazos. Él odia el contacto físico (salvo que sea de su familia directa, en cuyo caso ha aprendido a soportarlo).

Martina tiene dos años menos que Sam, y va a un instituto diferente. De no ser por la biblioteca a la que ambos van por las tardes a trabajar, quizá nunca se habrían conocido.
Para Sam, enamorarse es algo nuevo. También lo es encontrarse su muro de Facebook lleno de insultos.
Martina no se atreve a dar el paso sin saber si su amor es correspondido. Además, está demasiado ocupada con Iker, un chico rubio de su edad con el que habla por chat, y que va a conseguirle una sudadera de Estados Unidos. Quizá debería preguntarse por qué tiene tanto dinero, o por qué la llama todo el tiempo "princesa". Quizá debería preguntarse por qué solo tiene dos fotos en su Facebook, y son las dos iguales. Quizá debería haber pensado en todo eso antes de mandarle una foto suya,...


Blog de la autora Gemma Lienas
Reseña en El templo de las mil puertas.



20 de novembro de 2018

La jefa de la banda


Paulina y Lucas viven en un barrio separado de la ciudad por un cerro, formado por basura, y por las vías del tren. A diario pasan estas dos barreras para ir al colegio, donde conviven con compañeros de otra clase social. Un día deciden organizar una banda entre los amigos y tienen que elegir a un jefe. Sale elegida Paulina, que propone enterrar un tesoro y para ello, cada uno debe llevar lo más valioso que tenga. Paulina vive con su abuela; su madre murió y su padre está en la cárcel; pero ese día se presenta de pronto y, cuando recuerda que tiene que llevar un tesoro, coge un paquetito que tiene éste. Esconden el tesoro y cuando regresan a su casa, Lucas y ella tienen que huir porque sus padres les reclaman el paquetito. Los de la banda les ayudan a esconderse, pero el cariño que siente por la abuela le lleva a Paulina a dar la cara y volver a su barrio a pesar del peligro que eso conlleva.

Guía de lectura.
Na editorial.
O autor

20 de marzo de 2018

María Solar veu para falarnos de Os nenos da variola




Hoxe María Solar veu falarnos dun acontecemento científico de enorme relevancia, o traslado da vacina da vaiola polo mundo desde España. Como bióloga sabe moi ben do que está a falar, como divulgadora non entende que non se lle dera publicidade e homenaxe aos rapaces que participaron na expedición Balmis grazas aos que a vacina chegou ás Américas primeiro e logo extendeuse por outras partes do mundo. Esa enfermidade tan mortífera que os colonos levaramos ao novo mundo e que logo erradicamos, unha mostra de cooperación internacional que saíu da nosa terra, agora que tantos esforzos se están a facer ao redor do mundo.
Nótaselle a María que é unha gran comunicadora, mantivo aos rapaces có corazón encollido cando falaba dos efectos da enfermidade e cómo ela tentou achegar a cara persoal, a historia pequena, o rostro dos nenos desta gran xesta médica, social e solidaria.
Unha mágoa que estivera tan pouco tempo, pois está enfrascada nun roteiro de visitas por centros escolares a fume de carozo pero lle agradecemos á editorial Anaya/Xerais e a súa representante Isabel Armesto que tivera un ratiño para disfrutar con ela.

Obras da autora na nosa biblioteca.

22 de xaneiro de 2018

Os nenos da variola


No hospicio da cidade da Coruña , en 1803, os nenos sobreviven a duras penas. Nin eles, nin a súa reitora Isabel Zendal, poden imaxinar de que maneira lles cambiará a vida a chegada do doutor Balmis e a súa expedición médica. Só o ilustrado doutor Antonio Posse Roybanes coñece a envergadura do propósito destes homes que pretenden levar a recentemente descuberta vacina da varíola ata o Novo Mundo. Vinte e dous orfos procedentes de Madrid, A Coruña e Santiago conformarán unha cadea humana “brazo a brazo” para levar a vacina aos territorios de ultramar nunha das maiores xestas médicas realizadas na historia da humanidade.

"Todos sabemos a importancia das vacinas para salvar vidas. O que tal vez non todo o mundo coñece é a historia dun grupo de nenos orfos que en 1803 saíron dun hospicio da Coruña para participar nunha das maiores xestas médicas realizadas na historia da humanidade. Levaron a vacina da varíola a América. E fixérono no seu propio corpo. A escritora María Solar, compañeira e presentadora da RTVG, decidiu contar a súa historia nun libro". 
Blog da autora
Entrevista en RTVG
Recensión na revista Muy interesante

Trailer:

9 de xaneiro de 2018

Ojo de Nube


En una tribu de indios crow (tribu desparecida como tantas) nace un niño. Aunque el nombre que le ponen al principio es Cazador Silencioso, a los pocos días descubren que es ciego y las esperanzas de los familiares se ven frustradas. Ojo de Nube, se llamará, y su madre decide ser sus ojos. A través de las palabras de su madre y de lo que percibe por el resto de los sentidos, se hará su composición del poblado y de todo lo que lo rodea y alcanzará unas facultadas impensables para otros indios.
Este libro, ganador del Premio Barco de Vapor 2006 es una maravilla. A pesar de su longitud (para ser de la serie naranja), en ningún momento aburre. Posee la sensibilidad marca de la casa de Ricardo, y además, acción y una mirada al mundo a través de los ojos de los crow.

¿Qué habría sido del mundo si no hubiese imperado la fuerza (como ocurrió con los indios norteamericanos o con tantas otras razas en tantas otras partes del mundo), si hubiese triunfado la armonía con la naturaleza y sus espíritus?

Entrevista al autor.
Primer capítulo.

Durante los años 2007 y 2008, los centros CSPM de Luarca y CRA “Pintor Álvaro Delgado”, de Valdés-Navia (Asturias), han desarrollado un trabajo que ha desembocado en la grabación sonora de Ojo de Nube. El autor tuvo el privilegio de asistir a varias celebraciones y encuentros con los alumnos pequeños y adultos. EL propósito del proyecto fue, además, ofrecer desinteresadamente esta grabación a la ONCE y a otros centros sociales...seguir leyendo.

28 de xuño de 2017

Homenaxe a Gloria Fuertes

Preme na imaxe para acceder á súa fundación

 …Es importante que los niños lean poesía. Y es más que importante, es necesario…

 …Los niños que leen poesía se aficionan a la belleza del lenguaje y seguirán leyendo poesía toda su vida…

 ...Un niño con un libro de poesía en las manos nunca tendrá de mayor un arma entre ellas…”

3 de abril de 2017

El sueño de Berlín

XII Premio Anaya de Literatura Infantil y Juvenil.
Ana es una adolescente que sufre un trastorno obsesivo compulsivo. Por ello, se ve obligada a poner el máximo cuidado en muchas acciones de su día a día: podrás verla cruzando varias veces el marco de una puerta, intentando no pisar las rayas de las aceras, y notarás que a veces repite algunas palabras que considera importantes.
Bruno, un compañero de clase, no se da cuenta de nada de esto. Desde que Ana hizo una exposición sobre el Antiguo Egipto se ha quedado fascinado por ella y está deseando conocerla más.
El joven quiere poner en marcha un viaje de fin de curso a Berlín, donde se encuentra el Busto de Nefertiti, mujer del faraón Akhenatón, para cumplir uno de los sueños de Ana. Con su entusiasmo, no se da cuenta de que este viaje puede agobiar a Ana, al verse alejada de casa y expuesta en una ciudad extranjera.
Ana Alonso y Javier Pelegrín, autores ya consagrados en la literatura juvenil española, nos traen una historia algo distinta a lo que nos tienen acostumbrados, pues El sueño de Berlín es una obra enteramente realista.
En la prosa de la novela encontramos un estilo de calidad, muy pulido, que sirve al propósito de la historia. Los dos protagonistas son a su vez narradores en primera persona. La justificación a la primera persona de Ana la encontramos en el diario que escribe, que es lo que ha llegado hasta nuestras manos. Allí vemos cómo su TOC está reflejado también por escrito y cómo tiene que repetir ciertas palabras en varias series.
Es una novela que se lee muy rápido, pues las dos voces narrativas se combinan muy bien y el resultado es una lectura muy entretenida. Es cierto que el libro te deja con ganas de más: es una obra muy corta, que nos muestra una pequeña parte de la vida de Bruno y Ana, y se echa de menos que se desarrolle en mayor profundidad para poder perdernos en sus vidas durante algo más de tiempo.

Además, es un libro que se presenta como una buena introducción a un problema como el TOC, para una de estas tardes de vacaciones en las que nos apetece leer una historia de superación.

Vía El templo de las Mil Puertas

Reseña da editorial

14 de marzo de 2017

28 Días


Varsovia 1943: Mira, una chica de 16 años, sobrevive como puede en el gueto de Varsovia dedicándose al contrabando de alimentos. Su único objetivo es proteger a su hermana pequeña, Hanna. Cuando empiezan a deportar a los habitantes del gueto a los campos de concentración, Mira se une a la Resistencia. Juntos consiguen hacer frente a las SS mucho más tiempo de lo imaginado. 28 días. 28 días en los que Mira experimentará la traición, el sufrimiento y la felicidad. 28 días para vivir toda una vida. 28 días para descubrir el amor verdadero. 28 días para convertirse en una leyenda. 28 días para contestar la mayor de las preguntas: ¿qué clase de persona quieres ser?

Estabamos afeitos a un David Safier humorista en Maldito Karma, Muuu, Una familia feliz..., non esperabamos que se adentrase nun mundo tan tenebroso como o da II Guerra Mundial e a ocupación de tantas cidades, algo que non nos é alleo nestes tempos que vivimos.
A historia do noso mundo temos que coñecela para non caer nos mesmos erros, por iso vos propoñemos esta historia que conta con todos os elementos que vos gustan: misterio, loita pola liberdade, amor, amistade...

Comezar a ler

Recensión en RTVE
Recensión en Un libro para esta noche
Recensión histórica sobre a invasión de Polonia

Esperamos que disfrutedes dela!


  • El escritor alemán fue autor del humorístico éxito de ventas Maldito karma 

  • Su última novela, 28 días, da un giro y trata la tragedia judía bajo el nazismo

  • Durante doce semanas ha sido el número uno de las listas en Alemania



3 de febreiro de 2016

Xornadas Literarias 2016: La gente de July

descargaNadine Gordimer aborda nesta obra un tema fascinante: as relacións entre amo e escravo. E con inusual mestría.

Bam E Maureen, contrarios ao racismo e ao seu intolerable sistema de privilexios para uns poucos, sempre se comportaron correctamente con July, o criado negro. Pero estalan as revoltas: motíns, crimes e atentados fan perigar as súas vidas. Por iso teñen que aceptar o ofrecemento de july: refuxiarse na súa aldea natal ata que pase o perigo. Así, apartados do confort e benestar da civilización, os Smales deben adaptarse a unha vida totalmente nova e, o principal, a unha inesperada relación con July, o sumiso e eficiente criado que agora, no seu habitat actúa doutra maneira... Quen é o poderoso nesta situación? Que ancestrais estratos psicolóxicos e sociais fixeron irrupción nos protagonistas?

Ambientada en Sudáfrica e narrada co pulso inequívoco dunha excepcional novelista, A xente de July é unha obra de intensa acción baixo a cal subxace unha intelixente radiografía das circunstancias que orixinan e modelan a situación racista naquel país.

Lemos un fragmento
Recensión sobre a autora en Mujeres entretejiendo la paz
Entrevista á autora en El País "La decepción sudafricana"
Entrevista durante a entrega do Premio Nobel de Literatura (pódense activar os subtítulos)




Podedes visualizar o vídeo con subtítulos facendo a escolla na roda de configuración.


19 de xaneiro de 2016

La lección de August

La lección de August (Wonder I) R. J. Palacio
August tiene diez años, es fan de La guerra de las galaxias y nunca ha ido al colegio; su madre ha sido la que se ha encargado de su educación. Pero este año sus padres han decidido que debería empezar a relacionarse con otros niños. August no es un chico normal, al menos físicamente, pues tiene parte de la cara deformada, pero él se siente como uno más.
Aunque al principio reniega un poco a la hora de ir al colegio, finalmente accede y hace algunos amigos como Jack y Summer. Pero, como era de esperar, su integración en el colegio no es nada fácil, ya que algunos de sus compañeros se burlan de sus aspecto físico. Eso no hace que August tire la toalla, está acostumbrado a las caras de susto de la gente al ver su deforme rostro.

A lo largo del curso, August aprende una lección que hará que su forma de ver la vida cambie por completo. Consigue andar con la cabeza bien alta, sonreír aunque tenga un mal día y aceptarse a sí mismo. Da rienda suelta a su sentido del humor y con ello consigue que todos los chicos de su colegio le acepten tal y como es y lleguen a considerarlo un amigo.


images


24 de novembro de 2015

La jefa de la banda


Paulina y Lucas viven en un barrio separado de la ciudad por un cerro, formado por basura, y por las vías del tren. A diario pasan estas dos barreras para ir al colegio, donde conviven con compañeros de otra clase social. Un día deciden organizar una banda entre los amigos y tienen que elegir a un jefe. Sale elegida Paulina, que propone enterrar un tesoro y para ello, cada uno debe llevar lo más valioso que tenga. Paulina vive con su abuela; su madre murió y su padre está en la cárcel; pero ese día se presenta de pronto y, cuando recuerda que tiene que llevar un tesoro, coge un paquetito que tiene éste. Esconden el tesoro y cuando regresan a su casa, Lucas y ella tienen que huir porque sus padres les reclaman el paquetito. Los de la banda les ayudan a esconderse, pero el cariño que siente por la abuela le lleva a Paulina a dar la cara y volver a su barrio a pesar del peligro que eso conlleva.

Guía de lectura.
Na editorial.
O autor

26 de novembro de 2014

El diario violeta de Carlota

¿Quién se ha inventado que, en asuntos amorosos, los chicos tengan que tomar la iniciativa? 
¿Por qué está mal visto que lloren los chicos? 
¿Y por qué no pueden mostrar que tienen miedo? 
¿Por qué es más importante el aspecto físico de las chicas que el de los chicos? 

Carlota descubre también el horror de las cifras: el 70% de los pobres de la Tierra son mujeres… El diario violeta de Carlota es una guía subversiva que nos invita a reflexionar –a veces con humor, otras con rabia y muchas veces con impotencia sobre la situación de la mujer en el mundo actual y nos anima a continuar la cadena violeta. Para descubrir situaciones injustas con la mujer y para detectar cuándo actuamos según unos modelos impuestos, necesitas las gafas de color violeta. ¡Póntelas!

Leer el primer capítulo.

El día que estaba la familia de Carlota en su casa para celebrar su 14º cumpleaños, su abuela Isabel, que tiene unas cuentas ideas machistas, le regaló un diario rosa con una mancha violeta. Esta le dice muy convencida de que así puede escribir sus sentimientos e intimidades y demás cursiladas, como piensa Carlota. Cuando recapacitaba la idea de que no iba a utilizar ese diario, apareció su otra abuela, Ana. Esta le preguntó que si lo utilizaría para escribir sus amoríos, obviamente le contestó un rotundo no, pero Ana, que es una mujer feminista, le dio la idea de llenarlo, pero con otros temas, como la violencia de género. Este es un tipo de violencia que sufren muchas mujeres en el mundo entero, por el hecho de serlo y debido a las desigualdades que tradicionalmente se han dado entre hombre y mujeres. Carlota se impactó un poco ya que no sabía porqué le contaba eso, al igual que yo en ese momento. Su abuela cuenta al igual que en más páginas de Internet, que el color violeta es el utilizado para referirse al tema de la violencia de género. Porque en Estados Unidos en el 1908...sigue leyendo.

13 de outubro de 2014

En tiempo de prodigios

¿Cuánto necesitamos para rompernos por dentro? Como si fuéramos balsas en un mar de tormenta, nos enfrentamos al día a día, a los pequeños sinsabores, a las desgracias más grandes, con una dosis de valentía que requerirían novelas grandiosas. Pero a veces, cuando el mar azota demasiado, cuando nos zarandea como si fuéramos un trapo viejo, cuando no vemos la salida, nuestro cuerpo se quiebra, se rompe, se hace añicos y las numerosas piezas que saltan, que se convierten en pequeñas miguitas de pan que tener que ir encontrando, se quedan estancadas en el tiempo.
En tiempo de prodigios es una vida, una vida que se convierte en libro, o dos vidas que se cruzan y que se salvan una a otra, que se ligan como las salsas caseras, las de una madre a la que guardamos el recuerdo, la voz, todo lo que ella conllevaba. Somos seres afincados en las imágenes, en lo que recordamos y no recordamos, en los vacíos que llenamos con palabras, en un sillón con mantas que nos abriga del frío que hace allí fuera, en la realidad, tan tranquilos nosotros en el mundo del hogar, en la lumbre que calienta pero no ahoga, porque ya lo hace demasiado la vida real, la que se escapa siempre entre los dedos cuando queremos apresarla. Será que vivimos en tiempos revueltos, tanto que, sin pretenderlo, nos vemos hablando, conversando, llenando espacios. Necesitamos parar, observar, contemplar el mundo, y después ser parte de él, de sus elementos, para que no nos convirtamos en nadie. Esa conversación, ese llenar la vida con historias, esas palabras nacidas para ser contadas, son la vida de la que se nutre esta novela, que guardo en el recuerdo, que viaja conmigo desde hace años, a la que visito en numerosas ocasiones para perderme en su texto.
Cecilia se encuentra en un momento de crisis. Su madre ha muerto y ha roto con su pareja. Pero ella, a su vez, es la única que visita a Silvio, el abuelo de su mejor amiga, un hombre con sus luces y sombras y que guarda en su interior una historia que, Cecilia, está a punto de descubrir.

Entrevista a la autora en El Mundo y el El País.
Otras obras de Marta Rivera de la Cruz en la biblioteca

16 de marzo de 2012

Endrina y el secreto del peregrino

Endrina es una joven pastora de los valles pirenaicos que un día se encuentra a dos hombres que le piden ayuda. El anciano Guillaume de Gaurin y el joven Herni Bernat quieren ir peregrinando a Compostela, y Endrina decide acompañarlos. Estamos en el siglo XII, por lo que los peligros son numerosos, pero tras un largo camino llegan finalmente a Santiago, donde el anciano es absuelto de la culpa que tanto le atormentaba: haber matado en su juventud al hombre al que amaba la mujer que él pretendía. La despedida es triste, pero Endrina regresa a su valle feliz de haber vivido tantas y tan hermosas aventuras.
  Así empieza
  –¡Adelante, Juan sin cuitas, atácalos! –gritaba Endrina, oculta apenas entre helechos y rocas.
Pero el perro saltaba y ladraba alegremente, sin entender el juego de su dueña.
Endrina tenía catorce años bien cumplidos y la niñez ya empezaba a marchar de su cuerpo; pero como el tiempo era demasiado largo en las empinadas laderas de los montes de Cisa, mientras cuidaba de sus vacas acortaba las horas entretejiendo emocionantes y solitarios juegos.
Alguna vez se había convertido en el Cid Campeador; otras, en el muy nombre conde Fernán González, o en Sancho Abarca, bravo rey de Navarra...
Si queréis viajar por la época, aquí os dejamos dos máquinas del tiempo:
Vida en la Edad Media de la mano del CEIP Mariano Castillo en Villamayor del Gállego

2 de novembro de 2009

Ojo de nube


En una tribu de indios crow (tribu desparecida como tantas) nace un niño. Aunque el nombre que le ponen al principio es Cazador Silencioso, a los pocos días descubren que es ciego y las esperanzas de los familiares se ven frustradas. Ojo de Nube, se llamará, y su madre decide ser sus ojos. A través de las palabras de su madre y de lo que percibe por el resto de los sentidos, se hará su composición del poblado y de todo lo que lo rodea y alcanzará unas facultadas impensables para otros indios.
Este libro, ganador del Premio Barco de Vapor 2006 es una maravilla. A pesar de su longitud (para ser de la serie naranja), en ningún momento aburre. Posee la sensibilidad marca de la casa de Ricardo, y además, acción y una mirada al mundo a través de los ojos de los crow.

¿Qué habría sido del mundo si no hubiese imperado la fuerza (como ocurrió con los indios norteamericanos o con tantas otras razas en tantas otras partes del mundo), si hubiese triunfado la armonía con la naturaleza y sus espíritus?

Entrevista al autor.
Primer capítulo.

Durante los años 2007 y 2008, los centros CSPM de Luarca y CRA “Pintor Álvaro Delgado”, de Valdés-Navia (Asturias), han desarrollado un trabajo que ha desembocado en la grabación sonora de Ojo de Nube. El autor tuvo el privilegio de asistir a varias celebraciones y encuentros con los alumnos pequeños y adultos. EL propósito del proyecto fue, además, ofrecer desinteresadamente esta grabación a la ONCE y a otros centros sociales...seguir leyendo.