La novela premiada es un intenso thriller psicológico
protagonizado y relatado en primera persona por Raquel, una joven profesora de
literatura en horas bajas que acepta una suplencia en un instituto de Novariz,
el pueblo de donde, casualmente, procede su marido.
En su primer día de trabajo, la joven se entera de que
Elvira, su predecesora, se ha suicidado y al finalizar las clases encuentra en
su bolso una nota que dice: «¿Y tú cuánto vas a tardar en matarte?».
Decidida, Raquel intentará averiguar quién está detrás de
esa amenaza, e inevitablemente se empezará a obsesionar con la antigua
profesora.
¿Qué le ocurrió? ¿Qué la llevó a la depresión si los alumnos
la adoraban? ¿Realmente se suicidó o alguien acabó con su vida? ¿Se está
repitiendo el mismo patrón con ella? Y sobre todo, ¿por qué de repente algunos
indicios apuntan al marido de Raquel?
Una novela que arranca como una historia de acoso a una
profesora para convertirse enseguida en un thriller perverso y apasionante. Una
disección de la debilidad humana. De la culpa.
De la fragilidad de las relaciones. Y de las mentiras y
secretos sobre las que montamos nuestras vidas sin calibrar ni ser conscientes
de las consecuencias.
Premio Alfaguara de Novela 2024. Uno de los mejores libros del año por Babelia: Un acontecimiento poco conocido de la reciente historia de España. Una historia sobre la familia, la traición y la culpa.«Oscuros secretos familiares encierran un pasado amenazador capaz de destruir el presente. ¿Heredan los hijos la culpa de los padres? Una novela apasionante que pone a prueba la conciencia de los personajes y que sacude la del lector». Del acta del jurado
En 1916, en plena Primera Guerra Mundial, llegan a Cádiz dos barcos con más de seiscientos alemanes provenientes de Camerún. Se han entregado en la frontera guineana a las autoridades coloniales por ser España país neutral. Se instalarán, entre otros sitios, en Zaragoza y formarán allí una pequeña comunidad que ya no volverá a Alemania. Entre ellos estaba el bisabuelo de Eva y Fede, quienes, casi un siglo después, se encuentran en el cementerio alemán de Zaragoza en el entierro de Gabi, su hermano mayor. Junto con su padre, son los últimos supervivientes de los Schuster, una familia que llegó a formar un importante negocio de alimentación. Pero en los tiempos que corren el pasado siempre puede regresar para levantar ampollas.
Con una intriga que crece página a página, Los alemanes trata uno de los episodios más vergonzosos y menos juzgados de la historia de España: cómo los nazis refugiados aquí en un retiro dorado activaron el neonazismo en Alemania. Con sutileza alumbra el infierno que puede llegar a ser, en ocasiones, la familia, y deja en el aire dos preguntas incómodas: ¿Cuándo caducan las culpas de los padres? ¿Llega hasta los hijos la obligación de redimirlas?
Xulia é xornalista e acaba de separarse, polo
que regresa a Galicia co seu fillo Sebas. O rapaz ten dez anos e está
convencido de que a avoa Luz é o deus Thor porque nunca se separa do seu
martelo. Malia que agoche polvoróns nas medias, beba Sansón ata ver dobre e
diga mentiras sen parar, Sebas adora a súa avoa. Xulia non opina o mesmo. Para
ela, volver á casa familiar supón enfrontarse a un pasado cheo de segredos que
precisa desvelar.
O narcotráfico na Galicia dos anos noventa, o
mundo dos coidados e a procura da verdade envolven este melodrama, salvaxe e
tenro, habitado por uns personaxes inesquecibles. Despois do éxito de
«Infamia», Ledicia Costas regresa, dende o seu talento creativo, con «Golpes de
luz», unha novela sorprendente e divertida. 'Golpes de luz' é unha historia
contada a tres voces pertencentes a diferentes xeracións na que latexan moitos
temas, como o coidado aos anciáns, a fantasía infantil, o narcotráfico de
heroína en Galicia, o universo Marvel ou a imposibilidade da conciliación. Pero
a pesar da escuridade, tamén é unha novela chea de esperanza e de luz, chea de
tenrura. As vivencias da propia Ledicia Costas, que creceu nunha contorna rural
de Pontevedra, servíronlle de inspiración para esta historia na que hai
soidade, hai mentiras, hai un pouco de tolemia, sensación de impotencia,
incluso pantasmas. E tamén un gran secreto que desentrañar.
"Quedei alucinado con aquela revelación. Se a miña avoa é Thor, eu son o neto dunha deusa bastante poderosa, e iso é unha responsabilidade. Desde entón, non lle quito ollo"
Vídeo-presentación da novela na libraría Cartabón en Vigo con Fran Alonso (50')
Ésta es la historia de tres generaciones de una familia de la región de Kerala, en el sur de la India, que se desperdiga por el mundo y se reencuentra en su tierra natal. Una historia que es muchas historias. La de la niña inglesa Sophie Moll que se ahogó en un río y cuya muerte accidental marcó para siempre las vidas de quienes se vieron implicados. La de dos gemelos Estha y Rahel que vivieron veintitrés años separados. La de Ammu, la madre de los gemelos, y sus furtivos amores adúlteros. La del hermano de Ammu, marxista educado en Oxford y divorciado de una mujer inglesa. La de los abuelos, que en su juventud cultivaron la entomología y las pasiones prohibidas. Ésta es la historia de una familia que vive en unos tiempos convulsos en los que todo puede cambiar en un día y en un país cuyas esencias parecen eternas.
Esta apasionante saga familiar es un gozoso festín literario en el que se entremezclan el amor y la muerte, las pasiones que rompen tabúes y los deseos inalcanzables, la lucha por la justicia y el dolor causado por la pérdida de la inocencia, el peso del pasado y las aristas del presente.
Arundhati Roy ha sido comparada por esta novela prodigiosa con Gabriel García Márquez y con Salman Rushdie por sus destellos de realismo mágico y su exquisito pulso narrativo.
A nova obra de Manuel Rivas é unha novela negra radical, salvaxe, sen edulcorantes, e que forma parte dun proxecto literario que ten por fondo a caza do home polo home e a depredación social e natural.
Unha cuadrilla de cazadores, urbanos e con relacións de amizade e negocios, participa nunha batida na que o obxectivo é «O Solitario», un lendario porco bravo, considerado moi perigoso, a quen se lle atribúe unha morte e ataques a participantes noutras cazarías. No escenario agreste da batida, dúas mulleres sendeiristas afrontan unha situación de risco e os cazadores acoden na súa axuda. Despois, o que comeza sendo unha conversa informativa e amábel irá derivando nunha tensa discusión, sobre a caza e outros asuntos da vida, até chegar a un punto de violencia verbal. As mulleres, nai e filla, abraiadas pola situación, deciden fuxir. Dombodán, o máis novo da cuadrilla e o único que é natural de Tras do Ceo, o territorio onde transcorre a historia, vai narrando os feitos que se suceden nunha xornada trepidante. E faino cunha ollada propia, que perturba e engaiola a un tempo, levándonos da comedia ao inferno.
En Página Dos de RTVE:
Comezamos o curso coa novidade de Arturo Pérez-Reverte, a novena entrega do capitán Alatriste en Misión en París.
«Sonaba la medianoche en los relojes de París cuando entraron por la puerta de Saint-Jacques cuatro jinetes tan seguros de sí mismos como el trote firme de sus caballos».
Es medianoche. Íñigo Balboa, que forma parte de los Correos Reales del rey católico, aguarda expectante la llegada del capitán Alatriste, de Francisco de Quevedo y de Sebastián Copons a París, donde se encuentra para entregar unos despachos al conde de Guadalmedina. Hace casi un año que no se reúnen, cuando acabó la arriesgada encomienda que tuvieron que afrontar en Venecia. Son tiempos complejos para Francia: desde hace unos meses, los hugonotes de La Rochela, con apoyo inglés, están viviendo un duro asedio por parte de las fuerzas francesas a las órdenes del cardenal Richelieu. Por mediación de Quevedo, Alatriste y sus amigos se ven envueltos en una peligrosa misión secreta ideada por el conde-duque de Olivares. Esta vez el objetivo es de tal magnitud, que la aventura a la que se enfrentan podría cambiar para siempre el curso de los acontecimientos.
La crítica ha dicho:
«El escritor con agallas ha conseguido un doble milagro. Que los personajes hablen como nosotros y nosotros leamos como ellos hablaban. Larga vida al capitán Alatriste». Manuel Rivas, El País
«Nunca se agradecerá bastante a Reverte haber hecho entrar a tantos lectores en esa literatura y esa historia cautivándolos con unas narraciones apasionantes». Francisco Rico
«El capitán Alatriste está escrito con brillantez y un contagioso entusiasmo hacia el género que intenta revivir». Janet Maslin, The New York Times
«Un espadachín de nuestro tiempo». Times Literary Supplement
Tras a espectacular acollida das súas anteiores novelas negras, inicia unha nova serie "os crimes de Loeiro", protagonizada polos inspectores Santaclara e Araújo.
A inspectora Iria Santaclara, de baixa para atender o seu home convalecente, recibe a sorprendente chamada do millonario Ulises Villamor. O empresario cre que a súa muller foi asasinada hai catro anos e quere que a inspectora investigue os feitos, trasladándose á súa mansión en Loeiro, a Casa Rosa, onde vive coa súa familia, porque sospeita que o responsable é alguén do clan familiar.
Ao pouco de iniciar as pescudas, a inspectora bate cunha nova morte e, ante esta inesperada circunstancia e o complexo da investigación, procura a axuda do seu antigo xefe, o comisario xubilado César Araújo. E así os dous tentarán desvelar a rede de misterios, mentiras e intrigas que envolven a familia Villamor.
Recensión sobre a autora en Babelio.
O prohibido era excitante e aterrador ao tempo. O perigo de ser vista, o medo de que desen con ela, formaba parte dun xogo ao que Mariña estaba prendida. Coábase na mellor biblioteca do mundo, co universo enteiro para ela arrombado nos andeis. Ata que non puidese saír da aldea, ese era, sen dúbida, o único paraíso posible. Ás veces a felicidade era tal que esquecía onde estaba e o perigo que corría. Facía mal en coller «prestados» os libros?
Á familia roubáranlle a casa para facer a residencia de verán do Xeneralísimo, así que estaba no seu dereito. E ese verán pasarían tantas cousas que todo cambiaría de vez na vida de Mariña, no Pazo de Meirás e, talvez, no país enteiro...
Jean Valjean cumpriu unha inxusta condena de case vinte anos por roubar comida para a súa familia. Unha vez fóra da prisión, a sociedade pretende apartarlle de novo, polo que deberá volver delinquir. Grazas ao encontro co bispo Myriel, cambiará de actitude e se redimirá, aínda que antes deberá adoptar unha nova identidade.
Tentando facer o ben entre os seus congéneres coñecerá a Fantine, unha muller ao bordo da morte que lle encargará o coidado da súa filla Cosette. Vivirá desde entón nunha fuxida constante, pois é perseguido polo policía Javert, buscando o mellor para unha nena inocente e tentando axudar a todos aqueles que viven sen xustiza nin esperanza.
Unha cuadrilla de cazadores, urbanos e con relacións de amizade e negocios, participa nunha batida na que o obxectivo é «O Solitario», un lendario porco bravo, considerado moi perigoso, a quen se lle atribúe unha morte e ataques a participantes noutras cazarías. No escenario agreste da batida, dúas mulleres sendeiristas afrontan unha situación de risco e os cazadores acoden na súa axuda. Despois, o que comeza sendo unha conversa informativa e amábel irá derivando nunha tensa discusión, sobre a caza e outros asuntos da vida, até chegar a un punto de violencia verbal. As mulleres, nai e filla, abraiadas pola situación, deciden fuxir. Dombodán, o máis novo da cuadrilla e o único que é natural de Tras do Ceo, o territorio onde transcorre a historia, vai narrando os feitos que se suceden nunha xornada trepidante. E faino cunha ollada propia, que perturba e engaiola a un tempo, levándonos da comedia ao inferno.
Crítica en Cadernos da Crítica.
Entrevista coa autora:
Durante este curso lemos varias obras pero unha nos chamou a atención pois falaba de algo que está presente nas aulas de todos os centros escolares e non debería estar: o bullying ou acoso escolar.
Lemos "Invisible" de Eloy Moreno e deunos qué pensar pois ninguén debería verse no lugar do protagonista:
Quen non desexou algunha vez ser invisible? Quen non desexou algunha vez deixar de selo? O problema é que nunca cheguei a controlar ben ese poder: Ás veces, cando máis ganas tiña de ser invisible, era cando máis xente víame, e en cambio, cando desexaba que todos me visen, era cando ao meu corpo dáballe por desaparecer.
Aquí deixaron os alumnos a súa impresión tras a lectura.
Laura ten 37 anos, un home, dous fillos, unha hipoteca, un traballo e... a vida por diante. Pero no seu traballo fanlle pagar caro o feito de ser muller. Onde está a súa fortaleza? A fortaleza das mulleres non sempre é igual. A unhas sáelle pola boca, polos brazos. A outras méteselles dentro e móveas de maneira instintiva. Hai a quen lle custa atopala, sacala á luz. Pero ao final sempre acaba por saír. Ás veces o detonante é o simple feito de decidir o lado do que dormes. Ás veces hai que deixar de resistir e require un cambio.
Esta novela vaise entretecendo coas dúbidas e seguridades dalgunhas mulleres. Mulleres que se unen coma nunha arañeira, apertándose para protexérense. Mulleres que loitan e, ás veces, gañan batallas. Non sempre.
Recensión en Caderno de Crítica.
Unha vítima, doce sospeitosos e unha mente privilexiada en busca da verdade.
A través das páxinas de As malas mulleres, asistimos a unha dura e apaixonante viaxe polo tramo final do século XIX, nunha historia a varias voces, a de Sisca, de 15 anos, presa por non seren as mulleres donas do seu corpo; as de mulleres como Concepción Arenal, visitadora de prisións; e Juana de Vega, cruciais para entendermos a nosa historia e as do “mudo coro das malas mulleres”, que entoa prantos sobre encontros cos predadores sexuais.
A novela está escrita contra a desmemoria, para recuperar a memoria das excluídas, reclusas no cárcere da Galera, da Coruña, en 1863. Unha atención ás excluídas onde Arenal e Juana de Vega, traballando a prol da dignificación das persoas, foron pioneiras. Asemade é un canto ao papel dos libros e a lectura en mellorar a vida das persoas, en dar esperanza ás desesperadas.
Como é habitual na obra de Marilar Aleixandre, a novela vai enmarcada nun ton poético e, sobre todo, nunha trama ben armada e chea de rexistros literariamente moi potentes.
Recensión en Culturplaza.
