Irmán do vento

"Meu amigo Alberte, aleykum salaam:
Primeiro día de outubro de 2002 segundo o voso calendario, 24 de Rayab segundo o musulmán. Esta é a primeira carta que che escribo, querido Alberte. Meu pai acábame de regalar este caderno de tapas duras e follas raiadas e un bolígrafo de tinta azul escura. O mestre Mir Ashduf considera que debo practicar a escrita porque disque teño calidades para narrar historias; quere que me converta nun katib, é dicir, un escritor de libros, e o teu pai é da mesma opinión. Eu non sei se será certo, penso que o que queren é salvarme de ir cachar na leira ou de ir ao monte por leña. Entre ambos convenceron o meu pai de que o mellor é que me ocupe só de coidar as ovellas no pasto, así terei tempo para escribir as cousas que se me ocorran."

Irmán do vento, a novela de M. Lourenzo González, gañadora do Premio Merlín 2003, é a historia de Khaled, un rapaz dunha apartada aldea do Iraq que, coma outro rapaz calquera, ten unha familia, ten amigos, unha casa, unha vida, ten un amor, ten proxectos. Ata que, de repente, a guerra. Irmán do vento é a crónica da destrución inexorábel de todo canto Khaled é e de canto soña ser. Irmán do vento é tamén a narración emocionante da loita contra ese destino imposto e pola recuperación da dignidade e da esperanza.
Na páxina da Biblioteca Virtual Galega podedes ver as outras obras deste autor e ler algún relato online

Os asasinatos de Sierra i Fabra

O asasinato do profesor de matemáticas e O asasinato da profesora de lingua son dous divertimentos literarios. Un profesor de mates é asasinado e deixa aos seus alumnos pistas e xogos matemáticos para que descubran ao autor... Na segunda obra, unha mestra vólvese tola" e di que matará a un alumno como escarmento se non a deteñen, para o que deixa unha infinidade de probas que son outros tantos xogos de palabras.
Sierra i Fabra é un dos nosos autores favoritos entra na súa páxina web e descobre o resto das súas obras e incluso podes ler algunha delas online.

Teresa Moure

Hoxe ímos recibir a visita de Teresa Moure, tras a lectura dalgunha das súas obras.
Na súa autobiografía di que naceu cando os astronauras comezaban a explorar a lúa, gústanlle «os libros, as películas de Humphrey Bogart, os bicos, a risa e a revolución,», pero sobre todo gústalle «poñer o mundo patas arriba».
O contacto de Teresa Moure coa literatura comeza moi tarde, pero faino de modo vertixinoso: ademais de escribir numerosos artigos publica A xeira dás árbores coa que gaña o Premio Lueiro Rey de novela curta e o premio Arzobispo San Clement, A casa dos Lucarios, en 2005 o ensaio Outro idioma é posible; na procura dunha lingua para a humanidade, que recibira o premio Ramón Piñeiro no ano anterior, e onde reflexiona sobre os intentos de conseguir un idioma universal e sobre as vantaxes da biodiversidade lingüística. Meses despois aparecen nas librarías un ensaio anterior, que fora finalista nese mesmo premio en 2003, titulado Ás palabras dás fillas de Eva, onde, reivindica a diferenza dende o feminismo.
O gran éxito chégalle coa novela Herba moura, de 2005. A historia de tres mulleres, a raíña Cristina de Suecia, Helène Jans, sabia coñecedora da natureza, e a estudante contemporánea Einés Andrade, consegue o premio Xerais nese ano, bate todas as cifras de vendas, é traducida a máis de cinco idiomas en cuestión de meses e logra o premio AELG de narrativa.
A peza teatral Unha primavera para Aldara gana o Rafael Dieste de 2007 e nela Moure traslada a acción a un convento de monxas dos tempos dos irmandiños e, polo tanto, da configuración da identidade de Galicia. Aínda que publicada con anterioridade, nunha novela breve posterior, Benquerida catástrofe, de 2007, a autora regresa ao debate sobre a verdadeira identidade no mundo contemporáneo.

Disfrutemos coa súa visita!!

O neno do pixama de raias

"...Cremos que é importante empezar esta novela sen saber de que trata. Nembargantes, se decides embarcarte na aventura, debes saber que acompañarás a Bruno, un neno de nove anos, cando se muda coa súa familia a unha casa onda unha cerca. Hai milleiros de aramados coma ese en moitos sitios do mundo; só desexamos que nunca te atopes con ningún, e se o fas, que teñas forza para librarte del..."

Estas palabras son as da contraportada do libro e é a nosa proposta para un dos sous clubes de lectura. Aínda que moitos de vos xa sabedes moito do libro, incluso da versión cinematográfica, queremos compartir convosco a impresión que nos causou ao lela, e falar desa época nun momento no que se repite o conflito bélico, noutros escenarios pero o mesmo odio, ira, rabia... agora que nos achegamos ao Día escolar da non violencia e a paz o próximo 30 de xaneiro e que onte 27 foi o Día do recordo do holocausto. Porque recordar é non volver equivocarse... ou polo menos iso cremos.

Disfrutade da lectura e si tedes algunha dúbida ou curiosidade vos deixamos unhas páxinas onde ampliar información:

Web oficial do autor

Guía da lectura

Webquest sobre a novela

Outras obras sobre o mesmo tema que podedes ler ou visionar na biblioteca:
Diario de Ana Frank / ¡Sávate Elías! / Cuando Hitler robó el conejo rosa / O violín de Auswitz / En busca de Klingsor e as películas Adiós muchachos, e La lista de Schindler.

Eskoria

"Hay un grupo que se mete con Diego. Sí, a lo mejor alguna vez se pasan de la raya. Son muy plastas. Deberían dejarlo en paz. Pero él es un poco raro. Tiene nos gustos extraños. Le gusta una música que se llama jazz. Habla con palabras que nosotros no utilizamos. Hasta viste raro. Además, es un empollón."

Diego (apodado Bird o directamente Eskoria) no recuerda cuándo empezó el acoso, cuál fue el detonante. En realidad fue una sucesión, una cascada. Ahora vive torturado por los que llama "sus verdugos". Con Gloria la relación no termina de cuajar, pues no quiere que sus verdugos la asocien con él, y porque en esa situación no puede ser feliz junto a nadie. Fede (el Citoplasma) aparecerá en su vida para recordarle que no está solo, que él también es una víctima. La amistad y el apoyo mutuo se verán truncada por un destino fatal. Tristeza, esperanza y toneladas de emoción podremos encontrar en Eskoria.

Entrevista co autor.
Páxina web oficial do autor e o seu blog persoal.
Podemos ler o primeiro capítulo.

E si te gustou esta obra tamén podes ler:
El diario azul de Carlota, A banda sen futuro, Rabia, Los hijos del trueno.